“Lauren, laten we volwassen zijn. Ik hou van Veronica. Ik ga bij je weg.”
Ik kon geen woord uitbrengen.
Veronica sloeg haar armen over elkaar en keek me koel aan.
“En aangezien dit mijn appartement is,” zei ze, “wil ik dat je aan het einde van de week vertrekt.”
Ik voelde het bloed uit mijn gezicht trekken.
“Waar moet ik heen?” vroeg ik met trillende stem. “Ik ben zwanger van zijn kinderen!”
Ze kantelde haar hoofd. “Een tweeling, toch? Luister, ik doe je een voorstel.”
Ze liep langzaam naar me toe, haar hakken klikten op de vloer.
“Ik huur een huis voor je. Betaal al je kosten. Maar… jij geeft mij één van de baby’s. Jij houdt de ander. Een win-win, vind je niet?”
Ik dacht dat ik haar verkeerd had verstaan.
“U… u wilt dat ik een van mijn kinderen weggeef?”
Ze glimlachte dun. “Ik wil een baby, maar ik hoef er mijn lichaam niet voor op te offeren. Jij krijgt stabiliteit, ik krijg een gezin.”
En Eric… hij knikte. Alsof het een normaal voorstel was.
Mijn hart brak.
Maar ik wist: huilen zou me nergens brengen.
Dus veegde ik mijn tranen weg, haalde diep adem en fluisterde:
“Akkoord. Maar ik heb één voorwaarde.”
Veronica boog haar hoofd, nieuwsgierig.
“Wat voor voorwaarde?”
Ik keek haar recht in de ogen……

lees meer op de volgende pagina